Een terugblik op Slovenië

Het is alweer even geleden dat wij hier een reisblog hebben gepost. Inmiddels zijn wij al twee weken in Nederland, waar wij een maandje bij familie logeren. In deze blog blik ik echter graag nog even terug op de afgelopen periode in Slovenië, waar wij intens van hebben genoten.

Drie maanden Slovenië

We hadden dit vooraf niet gepland, maar uiteindelijk zijn wij drie maanden in Slovenië gebleven. Wat een heerlijk landje! Slovenië is slechts de helft van Nederland qua oppervlakte en heeft enkel 2 miljoen inwoners. Het beschikt nog over ontzettend veel natuur en mooie historische plekjes, waar je in onze andere blogs meer over kunt lezen.

Ik kan wel zeggen dat Slovenië een bijzonder plekje in ons hart heeft gekregen. Niet alleen de natuurgebieden en historie, maar ook de mooie mensen die wij hebben ontmoet hebben hieraan bijgedragen. Zo ook Lucija en Simon, van Lucija’s Farm.

Lucija’s Farm

Wij hebben een maand bij Lucija en Simon op de boerderij gewoond en gewerkt. Ons plan was in eerste instantie om halve dagen voor de boerderij te werken en halve dagen voor onszelf, maar dit verliep iets anders. De dagelijkse klussen op de boerderij, evenals de vele gesprekken met eigenaren en gasten, namen onze weken aardig in beslag. Dat was uiteindelijk ook prima. We werkten er graag en zijn dankbaar voor alle mensen die we hebben leren kennen.

Door in het buitenland ook echt bij lokale bedrijven mee te werken, krijg je nog veel meer gevoel bij het land en de inwoners. Al snel voelden wij ons ontzettend thuis op de boerderij en leerden wij dankzij Lucija en Simon ook hun vrienden, Sloveense gebruiken en de omgeving goed kennen. Zo zijn wij onder andere mee geweest naar: een dorpsfeest, een wijnproeverij in een kasteel (jaja…alweer), een wijnproeverij bij een bevriende wijnboer, stadsbezoekjes aan Maribor, meditatie-avonden en meer.

Bezigheden op de boerderij

Op de boerderij verzorgden wij de dieren: de paarden, kippen, eenden, katten, hond… en zo nu en dan iets wilds, zoals Charlie de gewonde egel. Daarnaast voerden wij tuin- en onderhoudsklussen uit, waren we druk met het houtproject (houthakken voor de kachels en aankomende winter) en verzorgden wij bijvoorbeeld de warme maaltijden. We kookten voor Lucija en Simon, maar ook voor gasten van de camping die mee wilden eten.

Wat leuk was, was dat gasten soms ook met eten of drinken aankwamen tijdens gezamenlijke avondjes. Zo was er een bepaalde dag waarop ik Nederlandse andijviestamppot had gemaakt, een Israëlische vrouw Italiaanse focaccia bakte en een Duits stel de wijn verzorgde afkomstig van een Duitse wijnboer. Het was ontzettend leuk om zulke dagen met internationale gezelschappen door te brengen. We hebben ook meerdere stellen ontmoet (zelfs met hele jonge kids), die ook per camper door Europa reizen voor onbepaalde tijd. Leuk om samen ervaringen en tips uit te wisselen!

Mam op bezoek

Na een maand gewerkt te hebben op de boerderij kwam Conny naar ons toe gevlogen. Conny heeft toen een ruime week met ons door Slovenië gereisd en van het camperleven mogen proeven. Dat was hartstikke gezellig!

We pikten Conny op bij het vliegveld boven Ljubljana en verbleven de eerste dagen in de Julische Alpen bij het Triglav nationaal park. In het hoogseizoen is het ontzettend druk bij de bekende meren zoals Bled en Bohinj. Daarom hadden wij bewust gewacht met het bezoeken van deze regio tot oktober. We hebben hier prachtig gelopen en op een idyllisch plekje tussen de bergen, aan het water koffie gedronken. De eerste nacht dat Conny er was viel er zelfs wat sneeuw!

De temperatuurverschillen tussen Lucija’s Farm (wijnregio bij Maribor) en Triglav waren dan ook groot.

Van deze prachtige Alpen namen wij Conny mee naar de andere kant van Slovenië (het oosten), om kennis te maken met Lucija en Simon. Tevens hadden deze ons gevraagd of we dat weekend op de boerderij wilden passen, wat we ook leuk vonden om samen met Conny te doen.

Wij verbleven 3 nachten bij Lucija en Simon en Conny werd ook direct opgenomen in het hele boerderij gebeuren. Lucija wilde Conny en ons graag nog wat meer highlights van Maribor laten zien, waardoor we samen een dag een ‘terrassentocht’ in de stad deden. Gezellig!

Het afscheid nemen op de boerderij was wel een beetje lastig. We hadden zin om met Conny naar de kustregio te trekken, maar vonden het ook wel raar om deze bijzondere plek achter te laten. Lucija was de avond voor ons vertrek nog ontzettend druk geweest met een soort van afscheidscadeau. Zo had ze voor ons, maar ook voor Conny, een set met glazen en een waterkan versierd met edelstenen en glas-in-lood gemaakt. Super lief!

De ochtend van vertrek gaf onze camper ook aan het moeilijk te vinden de boerderij te verlaten. Zo lukte het uiteindelijk pas rond het middaguur om de camper de stijle grashelling op te rijden..

Van de boerderij reden wij naar weer een hele andere kant van Slovenië, de kust. Hier verbleven wij de laatste dagen bij Isola en Piran. Aan deze kant van Slovenië zie je heel duidelijk de Italiaanse invloeden van vroeger. Zo doen de plaatsjes nog heel Italiaans aan en zie je nog veel Italiaanse teksten. Hier hebben wij echt even de toerist uitgehangen; plaatsen bezocht, terrasjes gepakt en gewandeld.

Soĉa rivier

Na ruim een week met Conny gereisd te hebben, zetten wij Conny weer af op het vliegveld bij Ljubljana. Zelf zijn wij toen doorgereden naar de Soĉa regio in het noorden, grenzend aan Italië. Wat een prachtige rivier is dat! Deze rivier is in het echt net zo kleurrijk blauw, turquoise en groen als op de plaatjes.

Wij besloten twee weken op een eco-camping aan de Soĉa rivier in Kobarid te verblijven. We wilden ons even volop stortten op het opzetten van onze online business en volgen van de training waar wij maanden geleden mee gestart waren. Daarnaast konden wij hier in onze pauzes prachtig wandelen met Pep.

De camping waar wij hier verbleven is heel populair onder natuurliefhebbers en sportievelingen. Zo zijn er veel groepen met kanoërs, rafters en wandelaars.

The walk of peace

In deze regio zijn verschillende prachtige wandeltochten te maken. The walk of peace is één van de bekendste routes die hier langs loopt. In de eerste wereldoorlog is in dit prachtige gebied veel gevochten. Het is een bizar idee dat er zoveel veldslagen zijn gevoerd in een streek die er zo idyllisch uitziet. In de eerste wereldoorlog zijn er honderdduizenden soldaten uit Italië en het toenmalige Oostenrijk-Hongarije (behoorde Slovenië ook onder) omgekomen. Zo vind je alleen al in het plaatsje Kobarid een kerk met monument voor meer dan 17.000 omgekomen Italiaanse soldaten.

The walk of peace (+- 100 km lang) loopt van de bron van de Soĉa rivier helemaal door tot de Adriatische kust in Italië en leidt je langs verschillende overblijfselen van deze oorlogsperiode. Bunkers, loopgraven en bijvoorbeeld frontstellingen vind je langs deze route.

Dat sommige wandelaars de vrijheid wel heel uitbundig vieren op deze route, daar kwamen wij tijdens ons verblijf ook achter. Zo zijn wij beide afzonderlijk van elkaar (zelfs meerdere keren), een naakte wandelaar tegengekomen op deze populaire wandelroute. Alle keren wel dezelfde man; lange haren, hippie zonnebrilletje op, wandelschoenen aan, rugzakje op en verder… niets. De eerste keer dat ik deze vrolijke naaktloper tegenkwam moest ik mijzelf even knijpen om te checken of ik niet aan het hallucineren o.i.d. was.. haha. Ieder zijn ding. Al denk ik dat hij in Nederland allang al door de politie was opgepikt.

Meer over ons bezoek aan Nederland, ons bezoek aan Neuschwanstein, het weggesleept worden met de camper in Duitsland en het inschrijven van ons bedrijf in Nederland lees je in ons volgende verslag.

Comments (3)

Geweldig om te lezen wat jullie zoal mee maken en ervaren. Mooi omgeving en prachtige plaatjes. Veel plezier met jullie bezoek aan Nederland en ik lees graag je verhalen. Groetjes Tineke

Marinka Arentsen-Koopman

Hi Tineke!

Leuk om te horen! Doe jij de groetjes op de werkvloer?

Groetjes! Marinka

Mooi mooi mooi!!!!

Leave a comment