Onze bijzondere periode in lockdown Italië

Een Italiaanse lockdown om nooit te vergeten

Een terugblik. We zijn op dit moment 2 weken terug in Nederland. We hebben zo’n bijzondere periode meegemaakt in Italië vanaf februari, dat ik even niet zo goed weet waar te beginnen met deze terugblik. Afijn… laat ik beginnen met onze terugkomst in Montelparo bij Erik, Suzanne en Max.

Terug naar Montelparo

Kerst en oud en nieuw hadden wij gevierd bij de familie ten Dam. Deze geweldige familie leerden wij vorig jaar kennen, toen we een paar kilometer verderop een camping beheerden in de Marken. Eigenlijk ontstond heel spontaan pas halverwege december het idee om bij hun langs te gaan met kerst, onderweg naar Sicilië. Dit ‘even langsgaan’ veranderde toen al in – als ik mij nu niet vergis – iets van 9 dagen logeren… Met de kerstdagen, oud & nieuw, etentjes bij de Italiaanse buren, spelletjes avonden en een champagne ontbijt op 1 januari. Rond 12 februari zouden wij (vanaf Sicilië) terugkeren naar Erik en Suzanne, om een maand op hun dieren en huis te passen tijdens hun reis naar Thailand. 

Home- en dogsitting

Uitzicht achterkant huis

Na Erik, Suzanne en Max op de bus naar het vliegveld gezet te hebben, begon onze oppasperiode half februari. We genoten van de prachtige plek, de geweldige dieren, de aardige buren en de rust om lekker met onze eigen trainingen en projecten bezig te kunnen. We mochten de auto van Erik en Suus gebruiken, waardoor we dit keer in de Marken ook wat meer de kleine dorpjes konden opzoeken. Vorig jaar tijdens het werken op de camping konden we er niet gemakkelijk zelf op uit trekken. Zeker niet met onze grote camper. Dit jaar stond dan ook op de planning om meer de omgeving te bewonderen en o.a. te gaan wandelen bij het Sibillini gebergte. Achteraf liep dit natuurlijk even anders.. maar daarover later meer.

Bijzondere ontmoetingen

Onze staplek in de achtertuin tijdens de lockdown, spot de 5 beesten

Via Erik en Suzanne hadden wij al redelijk wat mensen ontmoet in Montelparo. Zo hadden wij al meerdere keren etentjes gehad bij de Italiaanse buren (wijnboeren) en hadden wij kennis gemaakt met de lieve (Nederlandse) Erna die in Montelparo de prachtige kleinschalige camping Agricamp Picobello bezit. Echt een onwijze aanrader voor mensen die willen kamperen, of een B&B willen boeken, op een rustige, kleinschalige camping met volop mogelijkheden om bijzondere wandeltochten te maken in de omgeving. 

Erna is net zo gek op spelletjes als ons en met haar (en hond Orzo) spraken wij meerdere keren af voor een gezellig potje Beverbende en een drankje. Daarbij konden Pep, onze oppashonden Rio en Mathilde en Orzo van Erna altijd heerlijk met elkaar stoeien en ravotten op het campingterrein. 

Italiaans noaberschap

Pep & Mathilde één van onze oppashonden

Ook de familie Vitali (van deze wijnboerderij) zagen wij met regelmaat. Dit omdat zij ook op het erf bij Erik en Suzanne een huis en dieren hebben en enkele van hun wijnvelden hier liggen. Op het Italiaanse platteland van de Marken vind je echt nog veel de zorg voor elkaar, voor je naaste buren. Het ouderwetse ‘noaberschap’ zoals ze dat in het oosten van Nederland ook wel noemen. Regelmatig bracht Giuliano Vitali ons wat verse groenten of vlees van eigen productie langs. Ook werden wij opnieuw bij hun thuis uitgenodigd. Dit keer voor een carnavalsfeestje van het dorp. Iets onwennig stapten wij die avond bij hun een grote schuur in, die vol zat met vooral jonge inwoners van Montelparo. Deze groep had die dag met elkaar geld ingezameld voor het carnavalsfeest en was met een wagen de buurt rond gereden om zich door de buren te laten sponsoren. De schuur of liever gezegd hal, stond vol met lange tafels en banken. Wij namen hier plaats en werden – het blijven Italianen – rijkelijk voorzien van wijn en eten. Dit was nog geen carnavalsfeestje waar iedereen verkleed was, maar dus meer een inzamelingsfeestje vooraf. Dat weerhield bepaalde mannen er overigens niet van om een leuke jurk aan te trekken en de muziek op standje ‘carnavalsoptocht’ te zetten. Wat ook wel bijzonder was, was dat de oude Lino (+- 90 jarige man die eerst bij Erik en Suzanne op het erf woonde) zijn accordeon had laten ophalen en ons van een privé optreden voorzag. Wat begon als een beetje een ‘onwennige gebeurtenis’ eindigde dan ook als een leuke avond, waar wij (wellicht ook een beetje door de wijntjes) steeds losser kwamen tussen de Italianen. 

Corona en de lockdown

De boerderijkatjes

Begin februari viel hier en daar al wel het woord ‘corona’, maar speelde dit nog helemaal niet zo heftig. De reis van Erik en Suzanne naar Thailand ging dan ook gewoon door en wij maakten ons begin februari eigenlijk nog niet zo druk om de hele corona situatie. Dit begon tijdens onze oppasmaand steeds meer te veranderen. Dat wil zeggen, niet perse de bezorgdheid bij onszelf om corona op te lopen, maar meer de hele ontwikkeling en alle maatregels. Op 3 maart vierden Maikel en ik ons 15 jarig jubileum en hadden wij in de omgeving een prachtige wandeltocht gemaakt met de drie honden. Echt genieten! Wij vinden wandeltochten in de natuur altijd heerlijk en het was zo fijn dat alle honden ook echt als een geweldige roedel met elkaar leefden, speelden en dus ook zo op pad konden gaan. Die dag was ook direct ons laatste uitje in de omgeving… De lockdown was nog niet officieel van start gegaan, maar het advies werd toen wel: “Blijf zoveel mogelijk thuis.” Een paar dagen later werd de lockdown dan ook officieel ingevoerd. 

Italië werd (en word nog steeds) zeer hard getroffen door corona. Steeds meer vreselijke verhalen deden de ronde en de maatregelen werden streng doorgevoerd: 

  • Niet je eigen woning/erf verlaten zonder noodzaak én alleen met de juiste documenten op zak + mondkap op. 
  • Niet buiten je eigen dorp/plaats komen voor boodschappen. Maximaal 1 persoon per huishouden mag beperkt (1x per week) boodschappen halen. 
  • Niet meer wandelen, fietsen, hardlopen… Ook niet alleen. 
  • Etc. 

Corona nog ‘een ver van je bed show’ voor Nederland

Toen Italië in de lockdown kwam, was er in Nederland nog ‘weinig’ aan de hand. Familie en vrienden die we spraken stonden regelmatig ‘versteld’ van de situatie in Italië. Het leek allemaal best een ‘ver van hun bed show’. Toch spreidde de hele situatie zich steeds meer uit door Europa en werd de situatie in Nederland ook steeds ‘heftiger’. Enkele weken nadat de situatie in Italië ‘escaleerde’ was eigenlijk heel Europa (of de hele wereld) wel in de ban van corona. 

Met de hondenroedel relaxen in de tuin

Wij hadden het geluk dat we op een boerenerf verbleven met aardig wat land. Hier konden wij veel buiten zijn en de honden ook lekker laten rondlopen. De verhalen van grote Italiaanse gezinnen in kleine flatjes, die dus helemaal niet naar buiten konden, waren verschrikkelijk. Evenals natuurlijk het eenzaam en alleen overlijden van corona patiënten en het niet kunnen begraven van naasten.. Wij beseften maar al te goed dat we het qua plek niet beter hadden kunnen treffen in deze tijd.

Met de familie ten Dam in de lockdown

Wat wel een dingetje was: de lockdown begon tijdens onze oppasperiode. Wij hadden in het begin nooit verwacht dat de situatie zich zo zou ontwikkelen. Niemand niet.. denk ik. Dat het zo’n lang ‘gebeuren’ zou worden. Daarbij werd het ook een beetje spannend of de familie ten Dam terug mocht vliegen naar Italië. Dit lukte uiteindelijk gelukkig wel. Al lag het openbaar verkeer in Italië stil, waardoor van Rome naar Montelparo komen nog wel een hele onderneming was. Wij hebben toen wel een regel moeten overtreden door de familie in een stadje in de buurt op te pikken, omdat ze anders simpelweg niet thuis konden komen. 

Het camperleven in corona-tijd 

Met mijn grote lieve vriend Rio en onze Pep

Toen de familie terug was, begon het overwegen voor ons. “Wat gaan wij nu doen?” We zijn een camperleven door Europa gestart.. hebben geen (koop)huis in Nederland meer. We hadden nog volop reisplannen binnen Italië en Frankrijk voor de aankomende tijd. Verder hadden we zowel met mijn vader, als met Maikels ouders, nog huisjes besproken in Italië voor maart/april. En daarnaast hadden we eind mei ook nog een bijzondere reis gepland staan met mijn familie in Zuid-Frankrijk. Op dat moment was nog niet duidelijk, dat dit er voorlopig niet in zou zitten. We besloten in overleg om bij de familie ten Dam in de tuin te blijven bivakkeren, met de hoop dat de situatie ‘spoedig’ zou versoepelen en we weer zouden kunnen gaan trekken.

Versoepelingen bleven steeds langer uit

De lockdown maatregelen werden echter steeds opnieuw verlengd.. Soms hadden we de hoop dat er versoepelingen zouden komen, maar dan kon dit uiteindelijk toch niet doorgaan. We bleven het ‘aanzien’, maar besloten ook al snel om ons niet dagelijks bezig te gaan houden met corona. Wij geloven er überhaupt niet in dat het goed is om veel nieuws te kijken. Veelal is het nieuws negatief en kun je de zaken die er besproken worden toch niet veranderen. Daarbij kan het nieuws er naar onze mening sterk voor zorgen dat je je narigheid zelf te veel gaat aantrekken en dit je hele eigen energie (negatief) gaat beïnvloeden. Dit wil niet zeggen dat wij ‘blind’ zijn voor alle berichten, maar puur dat wij ervoor kiezen om ons hier niet alleen maar op te focussen wanneer we er zelf niets aan kunnen veranderen. We bekijken nieuws vaak ‘scannend’ en selectief.

Een bizarre, maar ook mooie tijd

Pep in de prachtige ‘achtertuin’

We besloten dan ook samen met de familie ten Dam om deze situatie ook zo mooi mogelijk te maken met elkaar. En dit lukte! Man… wat een bijzondere tijd hebben wij met elkaar beleefd en wat zijn we hier ook ontzettend dankbaar voor! Zo besloten we o.a. om bijna dagelijks met elkaar te gaan sporten. Om de beurt verzorgden wij sportlessen, super leuk! Dit ging van; HIIT, naar dansles, naar yoga, naar boksen… en naar zelfs een keer een theatersport-lesje van Suzanne. We stonden er allemaal wel voor open om nieuwe dingen te proberen en dit resulteerde in erg leuke sportprogramma’s, waar je zonder elkaar niet snel aan zou beginnen.

Eten, eten en nog meer eten

Daarnaast besteedden wij veel aandacht aan het maken van verschillende maaltijden. Wat dat betreft zijn Erik en Suzanne echt wel goede koks, zeker wat betreft de Indische keuken. Hier leerden wij zelf leuke, nieuwe maaltijden door te maken. Maar niet alleen de Indische keuken kwam aan bod. Wij maakten ook meerdere keren zelf pizzadeeg en de heerlijkste pizza’s buiten in de pizzaoven, we maakten zelf sushi en bijvoorbeeld lekkere Marokkaanse tajine’s. 

In de avonden waren we eigenlijk ook altijd wel bij elkaar om een spelletje te spelen, film te kijken, gewoon te borrelen, te kletsen of… om de Belgische Boer Zoekt Vrouw (de wereld rond) te kijken. Ook een aanrader die laatste! 

Andermans dieren verzorgen tijdens de lockdown

De kippen- en duivenverblijven en Mathilde houdt de wacht

Overdag vermaakten wij ons veelal buiten, maar bijvoorbeeld ook met het verzorgen van de beesten. Door de lockdown kregen wij o.a. de zorg van heel wat kippen en duiven erbij, omdat de eigenaar niet naar dit terrein durfde te komen. De eigenaar hiervan woont zelf in het dorp en heeft zijn hokken/rennen bij Erik en Suus op het terrein. Het houden van dieren verschilt in Italië vaak wel erg van hoe we dit in Nederland gewend zijn. Alle hennen, hanen en meer dan 50 duiven verblijven hier in allerlei ‘houtje-touwtje’ hokken en rennen, waar wij dagelijks wel weer avonturen mee beleefden. Ontsnapte hanen, hanengevechten (echt niet leuk), muizen, rattennesten, verdwenen duiven, kuikens, ingestorte hokken… en meer.

Dood en geboorte

Één van de drie kittens van Sammy

Naast dat er in heel Italië natuurlijk veel mensen overleden, gingen er helaas ook weleens wat dieren dood. Zo troffen wij 1 ochtend wat geplunderde duivenhokjes aan.. Waarschijnlijk een marter op bezoek geweest. Ook lukte het soms enkele hanen om te ontsnappen uit hun eigen hok, waarna ze tot leven en dood met elkaar vochten.. 

Gelukkig was er ook heel mooi dierennieuws! Sowieso was het prachtig hoe alle honden harmonieus met elkaar in een roedel leefden. Dat mist Pep nu ook echt wel! En tussen de duiven zagen we kuikens in een mega rap tempo opgroeien. Maar ook Sammy, één van de poezen, beviel in onze aanwezigheid. Zo bijzonder hoe ze ons echt kwam ‘vertellen’ dat de jonkies eraan zaten te komen. Bijzonder mooi om mee te maken! En wat een schatjes die kittens!

Heel veel woorden, maar deze periode exact omschrijven… dat lukt niet op papier

Ik zie dat mijn verhaal alweer heel erg lang is geworden. Diepe buiging wanneer je als lezer hier bent beland haha.. En dan heb ik voor mijn gevoel nog lang niet alles verteld over de bijzondere tijd, maar ik geloof dat het ook gewoon erg lastig is om dit op papier uit te drukken. Onze Instagram geeft trouwens ook veel meer weer over deze periode! Zoals ze altijd zo mooi zeggen: “Soms zegt een foto meer dan duizend woorden.” Voor ons zal deze periode altijd bijzonder blijven om op terug te kijken. Mooi dat we deze tijd op zo’n speciale manier met elkaar konden invullen.

Afscheidsselfie vlak voor vertrek

Terug naar Nederland

Op de terugreis met mondkap en handschoenen tanken…

Maikel en ik besloten uiteindelijk om begin mei terug te keren naar Nederland. De trips met familie waren inmiddels allemaal gecanceld en alles wees erop dat wij als camperaars voorlopig gewoon niet door Italië en Frankrijk (en uiteraard andere landen) zouden kunnen rondtrekken. Bij de familie ten Dam hadden we het bijzonder goed met elkaar, maar het ‘uitzitten’ van de corona crisis… dat zou weleens héél erg lang kunnen gaan duren. Een andere optie dan terugkeren naar Nederland was er dan ook eigenlijk niet. Op 4 mei vertrokken wij dan uiteindelijk ook uit de Marken, met hele dubbele gevoelens. We zijn ontzettend dankbaar voor de tijd bij Erik, Suzanne en Max en hebben echt bijzondere banden hieraan overgehouden. Met hen, met de plek en hun geweldige beesten. Aan de andere kant was het nog niet ons plan om terug te gaan naar Nederland. We hebben voor ons gevoel echt een beetje op ‘een eiland’ gewoond die 11 weken. We moeten nu dan ook weer ontzettend schakelen, wennen, landen…

En nu?..

We zitten nu even bij Maikels ouders in en trekken vanaf volgende week tijdelijk in een houten chaletje in Markelo. Daar hopen we weer even tot onszelf te komen, wat misschien raar klinkt, maar wel echt zo voelt. Weer even met zijn drietjes na lang bij anderen te hebben gewoond en weer even rustig voelen… welke ‘route’ en plannen we nu willen maken. Daarover later meer. 

Comments (4)

Erg leuk om dit terug te lezen hoor!
Het was voor ons ook een bijzondere maar érg leuke tijd met jullie 😘

Marinka Arentsen-Koopman

Hey Erik! Dankjewel! We hopen jullie t.z.t weer een keer op te zoeken! Groetjes daar:)

fam.karel en hermien van es.van van an es

super mooi geschreven en hoe jullie het allemaal hebben beleeft,fijn dat wij dat ,door het te lezen ,mee konden voelen .bedankt en veel succes in jullie toekomst ouders van suzanne,erik en max.

Marinka Arentsen-Koopman

Hey! wat leuk om te horen, bedankt!

Leave a comment